pairing : lanwangji x weiwuxian
(warning! ; ระวังลื่นกาวนะคะ!!!!)
_____________________________________
ค่ำคืนดึกสงัด มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ปลิวไสวในอากาศเพียงเท่านั้น ลมหนาวในวสันต์ฤดูแม้นไม่อาจทำให้ใครตาย หากแต่ก็ทำให้กายเนื้อหนาวสั่นจนทนไม่ไหวได้ หลานวั่งจีที่หลับไปได้สองสามชั่วยามตื่นมากลางดึกจากความหนาวที่ปลายเท้า ฝ่าเท้าทั้งสองและนิ้วเท้าทั้งสิบเย็นเฉียบจนร่างกายเผลอสั่นไหวเล็กน้อย หางตาพลันเหลือบไปสำรวจร่างบางที่นอนอยู่ข้างกายว่าผ้าห่มหนาพอหรือไม่ทันที หากแม้อีกคนมีท่าทีว่านอนไม่สบายหรือหนาวเพียงนิด เขาก็ยินดีจะลุกออกจากที่นอนกลางดึกเพื่อไปหาผ้าห่มมาเพิ่ม และจะขยับขยายท่านอนเพื่อให้อีกคนรู้สึกสบายขึ้นแบบไม่อิดออดเลยสักนิดเดียว
เข้าปีที่ 19 แล้วหลังจากเหตุการณ์มากมายที่ผ่านมา 13 ปีที่เขาเคยเฝ้ารอให้เว่ยอู๋เซี่ยนกลับมาสู่อ้อมกอดของเขา เฝ้ารอเจอดวงหน้างดงามสดใส รอยยิ้มเจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิคราวที่ร่ำเรียนอยู่ในกูซูยังคงติดอยู่ในดวงตาและหัวใจราวสลักไว้ พอหลับตานอนเมื่อใดก็คล้ายกับจะแว่วเสียงหัวเราะน้อยๆของอีกคนดังก้องโสตประสาต หลานวั่งจีจ่อมจมอยู่กับภาพและความทรงจำเหล่านั้นมาสิบกว่าปี ความรู้สึกผิดที่ช่วยอีกคนไว้เมื่อครานั้นไม่ได้ก็ยังคงตราตรึงอยู่ในใจคล้ายตราบาป จากวันนั้นผ่านมากว่า 6 ปี เขาก็ยังลืมความรู้สึกนั้นไม่ได้ แม้เว่ยอู๋เซี่ยนจะบ่นหลายรอบแล้วว่าอย่าเก็บเรื่องในอดีตมาคิดมากก็ตามที
นัยน์ตาสีทองเรืองวาบในความมืด หลานวั่งจีลุกขึ้นนั่งมองดวงหน้าขาวผ่องที่หลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราว ร่างบางนอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาดูอบอุ่น หายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอดูท่าทางหลับสบาย ขนตายาวเป็นแพชวนให้คนที่นั่งจ้องอยู่รู้สึกคันยิบๆที่หัวใจอยู่ในที จนอดไม่ได้ที่จะโน้มกายลงไปจูบอย่างอ่อนโยนที่เปลือกตาอีกคนด้วยความรักใคร่เหลือคณา หลานวั่งจีที่คิดว่าเว่ยอู๋เซี่ยนจะต้องรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาทำเสียงงัวเงียใส่แล้วบ่นเขาที่รบกวนเวลานอนแน่ๆ แต่ร่างบางกลับนอนนิ่งไม่ขยับแม้แต่นิด มีเพียงหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงช้าๆจากการหายใจเข้าออก หัวใจหลานวั่งจีเผลอกระตุกวูบ ความรู้สึกที่ว่าคนที่นอนอยู่ตรงนี้จะหายไปเมื่อไหร่ก็ได้แล่นผ่านสมอง เหตุการณ์ในอดีตพรั่งพรูเข้ามาจนร่างสูงเผลอตัวสั่นเบาๆด้วยความกลัว
กลัวว่าอีกคนจะหนีเขาไปอีก
หลานวั่งจีค่อยๆโน้มตัวลง เอาหูข้างซ้ายแนบลงตรงหน้าอกข้างซ้ายของอีกคน ที่ๆเขาจะได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ เสียงที่แสดงว่าดวงอาทิตย์ดวงนี้ของเขายังไม่ได้จากไปไหน ยังนอนเคียงข้างเขาอยู่ที่ตรงนี้ และจะไม่มีวันไปไหนอีกตลอดกาล
หากแม้ดวงอาทิตย์ของเขาจะหายไปไหนอีก เขาก็จะไม่ยอมแพ้ แม้ต้องดีดฉินถามวิญญาณจนนิ้วกุด แม้จะต้องรอไปอีกกี่สิบกี่ร้อยปี เขาก็จะตามอีกคนกลับมากอดแนบอกให้จงได้
"เว่ยอิง"
เสียงทุ้มเรียกอีกคนเสียงแผ่ว ก่อนจะรู้สึกถึงสัมผัสบางเบาที่แตะลงบนศีรษะของเขา ที่ยังแนบอยู่บนอกบางไม่ยอมลุกไปไหน
"อืม.. ข้าอยู่นี่ หลานจ้าน"
เข้าปีที่ 19 แล้วหลังจากเหตุการณ์มากมายที่ผ่านมา 13 ปีที่เขาเคยเฝ้ารอให้เว่ยอู๋เซี่ยนกลับมาสู่อ้อมกอดของเขา เฝ้ารอเจอดวงหน้างดงามสดใส รอยยิ้มเจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิคราวที่ร่ำเรียนอยู่ในกูซูยังคงติดอยู่ในดวงตาและหัวใจราวสลักไว้ พอหลับตานอนเมื่อใดก็คล้ายกับจะแว่วเสียงหัวเราะน้อยๆของอีกคนดังก้องโสตประสาต หลานวั่งจีจ่อมจมอยู่กับภาพและความทรงจำเหล่านั้นมาสิบกว่าปี ความรู้สึกผิดที่ช่วยอีกคนไว้เมื่อครานั้นไม่ได้ก็ยังคงตราตรึงอยู่ในใจคล้ายตราบาป จากวันนั้นผ่านมากว่า 6 ปี เขาก็ยังลืมความรู้สึกนั้นไม่ได้ แม้เว่ยอู๋เซี่ยนจะบ่นหลายรอบแล้วว่าอย่าเก็บเรื่องในอดีตมาคิดมากก็ตามที
นัยน์ตาสีทองเรืองวาบในความมืด หลานวั่งจีลุกขึ้นนั่งมองดวงหน้าขาวผ่องที่หลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราว ร่างบางนอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาดูอบอุ่น หายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอดูท่าทางหลับสบาย ขนตายาวเป็นแพชวนให้คนที่นั่งจ้องอยู่รู้สึกคันยิบๆที่หัวใจอยู่ในที จนอดไม่ได้ที่จะโน้มกายลงไปจูบอย่างอ่อนโยนที่เปลือกตาอีกคนด้วยความรักใคร่เหลือคณา หลานวั่งจีที่คิดว่าเว่ยอู๋เซี่ยนจะต้องรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาทำเสียงงัวเงียใส่แล้วบ่นเขาที่รบกวนเวลานอนแน่ๆ แต่ร่างบางกลับนอนนิ่งไม่ขยับแม้แต่นิด มีเพียงหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงช้าๆจากการหายใจเข้าออก หัวใจหลานวั่งจีเผลอกระตุกวูบ ความรู้สึกที่ว่าคนที่นอนอยู่ตรงนี้จะหายไปเมื่อไหร่ก็ได้แล่นผ่านสมอง เหตุการณ์ในอดีตพรั่งพรูเข้ามาจนร่างสูงเผลอตัวสั่นเบาๆด้วยความกลัว
กลัวว่าอีกคนจะหนีเขาไปอีก
หลานวั่งจีค่อยๆโน้มตัวลง เอาหูข้างซ้ายแนบลงตรงหน้าอกข้างซ้ายของอีกคน ที่ๆเขาจะได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ เสียงที่แสดงว่าดวงอาทิตย์ดวงนี้ของเขายังไม่ได้จากไปไหน ยังนอนเคียงข้างเขาอยู่ที่ตรงนี้ และจะไม่มีวันไปไหนอีกตลอดกาล
หากแม้ดวงอาทิตย์ของเขาจะหายไปไหนอีก เขาก็จะไม่ยอมแพ้ แม้ต้องดีดฉินถามวิญญาณจนนิ้วกุด แม้จะต้องรอไปอีกกี่สิบกี่ร้อยปี เขาก็จะตามอีกคนกลับมากอดแนบอกให้จงได้
"เว่ยอิง"
เสียงทุ้มเรียกอีกคนเสียงแผ่ว ก่อนจะรู้สึกถึงสัมผัสบางเบาที่แตะลงบนศีรษะของเขา ที่ยังแนบอยู่บนอกบางไม่ยอมลุกไปไหน
"อืม.. ข้าอยู่นี่ หลานจ้าน"
__________________________________
อะไรก็ไม่รู้ค่ะ แง้55555555555555555 แต่งเพราะอยู่ดีๆก็อยากแต่งขึ้นมา แล้วก็เผลอบรรยายยาวไปจนสุดท้ายไม่รู้จะตัดตรงไหนออกดี มันก็เลยจะดูล้นๆแปลกๆนิดนึงนะคะ แค่มีคนหลงเข้ามาอ่านเราก็ดีจัยมากแร้ว💕
สกรีมหรือติชมได้ที่ >> https://twitter.com/meionice99s นะคะ💜
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น