#todobaku { crochet dolls }。🧸

allbaku weekly | week 10 ; dolls
title : crochet dolls。🧸
pairing : todoroki x bakugou

________________________________

เขาโดนกักบริเวณ

แถมยังโดนยึดมือถืออีกต่างหาก!

ก่อนหน้านี้ บาคุโก คัตสึกิ โดนแม่จับได้เรื่องที่หลอกว่าปิดเทอมนี้จะไปเรียนไวโอลิน แต่ที่จริงดันแอบหนีไปหาแฟนหนุ่มที่หอทุกวันช่วงที่อีกคนทำงานพิเศษช่วงปิดเทอมฤดูร้อน เมื่อโดนจับได้ตอนที่กำลังเตรียมเสื้อผ้าเพื่อไปนอนหอแฟนคืนนี้(โกหกแม่ว่าคลาสไวโอลินเลิกดึก แต่ถุงยางดันร่วงออกจากกระเป๋าเลยไม่เนียน) เขาก็ทิ้งบอมพ์เป็นประโยคชวนโดนโบกกับแม่ไว้ดังนี้ว่า


'ก็คนมันคิดถึงนี่หว่า ถ้าบอกว่าจะไปหาโชโตะทุกวันช่วงปิดเทอม จะให้ไป?'


พอฟังจบ ยัยป้าถึงขั้นหัวร้อนจนโบกจริงๆเข้าให้หนึ่งทีจนเขาหัวสั่น ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบโต้อะไร ภาพเบื้องหน้าพลันดับมืด ตัวเขาถูกคนๆหนึ่งตะครุบไว้ด้วยผ้าห่มผืนหนา ก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองโดนขยุมเป็นก้อนๆแล้วลอยวืดขึ้นในอากาศเหมือนกำลังมีใครอุ้มเขาอยู่ บาคุโกดิ้นสุดชีวิตพร้อมกับร้องว๊ากในความมืดไปด้วย จนในที่สุดตัวการที่รวบเขาไว้ในอ้อมแขนก็ส่งเสียงขึ้นมาได้เสียที


"คะ.. คัตสึกิ พ่อขอโทษนะลูก แม่เขากำลังโมโห ตะ.. ตามน้ำแม่เค้าไปก่อนนะ"


ตามน้ำกับผีสิโว้ย!!!!!!!!!



ตุ้บ!

ร่างของเขาถูกโยนลงบนเตียงตามมาด้วยเสียง 'กริ๊ก' ของการโดนล็อคกุญแจจากด้านนอกห้องนอนของตัวเอง ร่างบางรีบร้อนเอาก้อนผ้าห่มออกจากตัวก่อนที่จะวิ่งไปที่หน้าประตูด้วยหัวที่เดือดปุดๆราวกับน้ำร้อน สองมือทุบประตูจากด้านในจนกลัวว่ามันจะแหลกคามือ


"ยัยป้า! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะโว้ย!"

เสียงหนึ่งดังมาจากอีกฟากของประตู "กักบริเวณ ห้ามออกจากบ้านสองอาทิตย์"

"เดี๋ยวนะ!! กักบริเว----"

"ตอนเช้าจะปล่อยให้ลงมากินข้าว แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่คิดจะหนีไปหาโทโดโรกิคุงล่ะก็ ฉันจะยึดมือถือแก!"


สรุปว่าอีกหนึ่งวันหลังจากคำขู่นั้นของยัยป้า เขาก็แอบหนีไปหาไอ้เวรครึ่ง และโดนแม่ยึดมือถือเข้าให้จริงๆ

ร่างบางกระฟัดกระเฟียดอยู่ในภายในห้องคนเดียว ปากก็สบถด่าคำหยาบทุกคำที่มีอยู่บนโลกใบนี้และตัวเองพอจะนึกได้ออกมาเพื่อระบายอารมณ์ ขาเรียวเตะข้าวของระเกะระกะในห้องนอนที่โดนพ่อบังเกิดเกล้าตัวดีจับโยนเข้ามาอีกครั้ง ก่อนจะเตะไปโดนกล่องกระดาษใบใหญ่ใบหนึ่งที่แอบอยู่ใต้เตียง กล่องไหมพรม..

ก่อนหน้านี้ช่วงที่แอบหนีไปหาแฟนบ่อยๆ ไอ้เวรครึ่งนั่นมักจะพาเขาไปเยี่ยมคุณแม่ของตัวเองที่โรงพยาบาลอยู่เสมอ พออีกคนปลีกตัวไปทำงานเขาก็เบื่อจนไม่รู้จะทำอะไร คุณแม่ที่เห็นคนรักของลูกชายหันรีหันขวางไม่รู้จะทำอะไรดี เลยส่งยิ้มอบอุ่นให้แล้วชวนมาฝึกถักไหมพรมด้วยกันเพื่อแก้เบื่อ

บาคุโกตอบตกลง


'ลองถักอะไรน่ารักๆให้โชโตะคุงดูสิจ๊ะ รายนั้นน่ะต้องดีใจแน่ๆ'


นับตั้งแต่นั้นมาเขาก็เริ่มมีทักษะการถักไหมพรมอยู่บ้าง และเริ่มซื้อไหมพรมสีน่ารักๆมาถักเล่นตอนที่ว่างและไม่รู้จะทำอะไร ตอนนั้นแม่เขาตกใจและตามมาด้วยหัวเราะลั่นทันทีที่เห็นลูกชายตัวเองซื้ออุปกรณ์สำหรับถักโครเชต์ แต่ในตอนนี้มันเหมาะกับเขาที่โดนกักบริเวณและยึดมือถือเอามากๆ

ไหมพรมหลากสีถูกเทออกมาจากกล่องกระดาษใบใหญ่ นัยน์ตาสีทับทิมกวาดมองหาสีที่ต้องการก่อนจะหยิบไหมพรมและเข็มสำหรับถักโครเชต์มาเรียงกันไว้ด้านหน้าของตัวเอง สองมือเริ่มจัดการถักสิ่งที่คิดไว้ในหัวเงียบๆ

ผ่านไปร่วมครึ่งชั่วโมง เจ้าก้อนไหมพรมทรงกลมอันเล็กที่ครึ่งนึงใช้ไหมพรมสีแดง และอีกครึ่งนึงใช้ไหมพรมสีขาวถักก็เสร็จเรียบร้อย เขาใช้ไหมพรมสีดำและสีเขียวมิ้นต์ปักเป็นดวงตาลงไปบนก้อนไหมพรมอันนั้น ให้ดูเหมือนเป็นตุ๊กตาที่เป็นหน้าของใครบางคนขึ้นมา

ภายในสองอาทิตย์ ถ้าคิดถึงไอ้เวรครึ่งนั่นหนึ่งครั้ง ก็ถักหนึ่งตัว เอาแบบนี้ละกัน



สองอาทิตย์ผ่านไป

ครบสองอาทิตย์เสียที ร่างบางอาบน้ำแต่งตัวแล้วเตรียมตัวออกจากบ้านเพื่อจะไปยืดเส้นยืดสาย ในอ้อมแขนมีลังกระดาษใบใหญ่ที่ถูกผนึกไว้ด้วยเทปใสอย่างดี บนหลังยังมีกระเป๋าเป้อีกใบหนึ่ง เส้นทางที่จะมุ่งหน้าไปคือหอพักของแฟนหนุ่มหน้าเด๋อที่ไม่ได้เจอกันมาพักใหญ่ ถึงคิ้วจะขมวดไปหน่อยเพราะวันนี้นึกโมโหยัยป้าที่เล่นกักตัวเขาไว้ตั้งนาน แต่ในใจก็อดเต้นตึกตักไม่ได้

วันนี้เป็นวันหยุดพอดี โทโดโรกิ โชโตะ จึงไม่ต้องไปทำงานพิเศษ ร่างโปร่งที่อยู่ในชุดสบายๆลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อมาเปิดประตูทันทีที่ได้ยินเสียงกดกริ่ง เมื่อประตูเปิดออกก็เผยให้เห็นคนขี้โมโหของเขาที่ไม่เห็นหน้ามานาน ในใจพลันคิดว่าวันนี้ก็แต่งตัวน่ารักอีกแล้ว นัยน์ตาสองสีส่งยิ้มอบอุ่นราวแสงอาทิตย์ในหน้าหนาวให้อีกคนก่อนจะสวมกอดแนบแน่นจนอากาศยังแทรกผ่านไปได้ลำบาก ลังในอ้อมแขนบาคุโกร่วงตุ้บ ถึงกระนั้นคนที่กอดเขากลมก็ยังคงกอดและซุกจมูกที่ตรงนั้นทีตรงนี้ทีอย่างไม่คิดจะสนใจสิ่งรอบข้าง


"บาคุโก คิดถึงจัง"


อึก.. ไอ้เวรนี่ เข้าไปข้างในก่อนไม่ได้หรือไงวะ!

ร่างเพรียวขัดขืนสะบัดตัวเองออกจากอ้อมแขน สองมือดันเจ้าของอ้อมกอดเมื่อครู่เข้าไปในห้อง เมื่อปิดประตูลงกลอนเสร็จก็จัดการเปิดซิปกระเป๋าเป้ที่เขาสะพายมาจากบ้าน พร้อมทั้งหยิบคัตเตอร์จากในเป้มากรีดเทปใสเปิดลังกระดาษที่หอบมาด้วย โทโดโรกิที่ยืนมองอยู่งงเป็นไก่ตาแตก ก่อนจะยิ่งงงกว่าเดิมตอนที่เห็นอีกคนเทก้อนอะไรบางอย่างให้กลิ้งหลุนๆออกมาจากเป้และจากในลัง ตุ๊กตาไหมพรมก้อนเล็กๆหลายก้อนที่ดูยังไงก็เป็นหน้าเขาชัดๆพากันกลิ้งออกมามากมายราวกับฝูงแกะออกมาวิ่งเล่น นับๆดูแล้วคงไม่ต่ำกว่าสองร้อยก้อนแน่ๆ

บาคุโกสูดลมหายใจเข้า กลีบปากบางเอ่ยเสียงกึ่งตะโกนที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว ใบหูขาวผ่องขึ้นสีแดงเรื่อ


"สองร้อยเจ็ดสิบแปดตัว! ห้ามทิ้ง!!!"

_______________________________

อยากเขียนฟิคส่งออลคัตวีคลี่แต่พล็อตตัน ผลที่ได้เลยออกมาเป็นแบบนี้ค่ะ ฮือ5555555555555 เพิ่งจะเขียนส่งวีคนี้เป็นวีคแรกด้วย คัตที่ถักไหมพรมเป็นนี่โมเอ้มากเลยในความคิดเรา ;^; เลยออกมาเป็นวันช็อตสั้นๆงงๆแบบนี้เพราะสนองนี้ดตัวเองที่อยากเห็นคัตถักไหมพรมค่ะ งื้ดๆ

278ตัวอาจจะดูน้อยไปหน่อย แต่คัตคิดถึงเจ้าโชโตะเยอะกว่านั้นแน่นอนค่ะ แค่มือมันถักไวได้เท่านี้5555555555

สกรีม ติชมได้ที่ >> https://twitter.com/meionice99s นะคะ🧸💕